Ik heb vandaag zo hoog gevlogen

on

Zondagmiddag 24 januari, Roermond
Kunde now wèr dialekt praote astebleef vroeg Miep, de oudste deelneemster van de workshop in de ECI Cultuurfabriek mij toen de workshop klaar was. Eerder was ik in een pauze met deze dame-van-hoge-leeftijd op zoek gegaan naar een toilet, zodat ze niet nogmaals die hoge trap op en af moest. Niet dat ze daarover protesteerde, maar het kostte haar zichtbaar moeite. In deze informele pauze spraken we in het Limburgs, iets wat later bij het bespreken van haar gedicht van pas bleek te komen.

Miep was de laatste aanmelder voor een workshop met zes deelnemers. Zaterdagavond rond 11-en had ze nog gemaild. Drie van haar vriendinnen uit de schrijfclub waren die zaterdagmiddag in het Roermondse Paradies bij de workshop geweest, en hadden haar ingeseind. De andere drie bleken trouwe bezoekers van schrijfworkshops en -cursussen: Miep waagde zich daar die zondag voor de allereerste keer aan.

Met De DIS als middelpunt vroeg ik alle deelnemers een favoriete plek op die lege industriële eerste etage te zoeken, en een schetsende tekening te maken van een indrukwekkend, gewoon, of anderszins memorabel tafelmoment.

Miep – je kwam uit een agrarisch gezin dus je moest doen wat er van je werd verwacht en ik kon alleen maar liedjes schrijven bij verjaardagen, bruiloften enzo – schetste een tafel waarop het maal geheel uit boeken bestond. Daarachter een volle boekenkast, en daarnaast de woorden BOEK UITGEVER DRUKKER. Toen ik haar aanmoedigde om dat uit te werken schreef ze LETTERGREPEN VAN EEN LEVEN.

Daarna schreef ze een gedicht waarbij ze uit eigen gedichten citeerde. Ze verontschuldigde zich dat ze in het plat schreef. Haar gedicht bestond onder meer uit een spel tussen de betekenis van taal als woorden, en de betekenis van talen als verlangen. Zo talig, zo bomvol verlangen naar dát verder uit kunnen werken – , en vol twijfel of dat woordenspel in het Nederlands wel bleef staan. Ik was blij dat ik eerder in het dialect met haar gekletst had, en merkte dat ze mijn enthousiasme over haar spel door dat eerdere babbelgesprekje durfde te geloven.

De jongste deelnemer – er was misschien wel zeventig jaar leeftijdsverschil tussen de vrouw en het meisje – interpreteerde het begrip De Dis geheel ook talig. Zij maakte een inventarisatie van alle betekenissen die het woord DIS kan hebben, en schreef bij elke versie een kort gedicht. Dit meisje en deze vrouw vonden elkaar in de manier van kijken naar en beleven van woorden en betekenissen. Zij, die eindelijk de ruimte nam om de woorden op te schrijven zoals ze ze wilde zeggen, en zij die vol zelfvertrouwen de taal verkende, en genoot van alle ruimte in haar bestaan. Tijdens het voorlezen was de verwantschap tussen deze twee voor iedereen duidelijk,

En toen was het klaar. Meteen na het afsluitende woord keek Miep me aan en zei: Kunde now wèr dialekt praote astebleef. Ik denk dat ze op de toppen van haar willen en kunnen stond die middag. En zo legde ik het verzoek aan het einde om weer naar het dialect over te schakelen uit: Mag ik nu weer even ontspannen? Ik heb vandaag zo hoog gevlogen!

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.