Een verlaten dorp

on

In de ochtend is de lucht helder en blauw
Daarna schijnt de zon tussen de bergen
over het dorp

De zon komt op, komt op, komt op,
totdat hij helemaal boven is

Er groeit gras
het is een verlaten dorp

Mákbule Muş – Aksoy

Elke donderdag starten we in het GedichtenAtelier Turkuaz met de dikke bundel Moderne Turkse poëzie.  Medewerker Sevda, of een Turkstalige vrijwilliger, leest een gedicht voor in het Turks, en iemand – meestal ik – leest hetzelfde gedicht in het Nederlands.

Bijna elke donderdag zegt mevrouw Ç.: ‘Hetzelfde, ze zijn hetzelfde”.  En dan volgt er een associatief groepsgesprek naar aanleiding van het gedicht.

In de kleine groep van deze ochtend werd er meteen  al druk door het gedicht heen gesproken. Zelfs werd er geroepen, “Zo! Zo!”,  – en ik wist  niet of dat van bijval zou zijn , of dat er sprake was van verontrusting.

Zodra het gedicht klaar was, en vóórdat ik de Nederlandstalige versie kon lezen, nam mevrouw Muş het woord. Razendsnel sprak ze, en niet één woord herkende ik. Vrijwilliger Fatma, die voorgelezen had, luisterde naar haar, en keek zijdelings naar mij: “Ze zegt dat ze een verlaten dorp voor zich ziet, ze ziet precies waar dit allemaal over gaat.”

Na nogmaals naar het originele gedicht te luisteren, en naar de Nederlandse vertaling, heeft mevrouw Muş haar tekening klaar. Het is niet het verlaten dorp.  Ik vraag Fatma om aan mevrouw Muş meer te vragen over het dorp, en dat al pratende te  vertalen.  Mevrouw Muş praat, Fatma vertaalt, en ik schrijf. 

Als afsluiting lees ik haar tekst voor.  Na alle tekeningen, aantekeningen en korte verhalen van de afgelopen maanden heeft mevrouw Muş een gedicht van één ademtocht geschreven. Ze is gelukkig, trots, en begint te zingen. Wat haar betreft zit het werk er voor deze dag op. Ze geniet van de koffie, eet koek, en is de verdere ochtend zorgzaam voor iedereen. Het gedicht staat aan het begin van deze tekst.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *