Een verlaten dorp

In de ochtend is de lucht helder en blauw Daarna schijnt de zon tussen de bergen over het dorp De zon komt op, komt op, komt op, totdat hij helemaal boven is Er groeit gras het is een verlaten dorp Mákbule Muş – Aksoy Elke donderdag starten we in het GedichtenAtelier Turkuaz met de dikke…

Tellen in het Turks

Jij was drie weken geleden boos op mij, weet je dat nog? vraag ik aan N. Ja, zegt ze. Spreken is lastig voor haar. Weet je nog waarom dat was?, vraag ik. Ja, zegt ze. N. wilde in het begin helemaal niet mee naar het Gedichtenatelier. Hoewel haar Nederlands prima is was ze bang dat…

Mijn jas blijft alvast achter

De deur naar de activiteitenruimte staat open als ik de gang van de woongroep Turkuaz doorloop. Ik glip naar binnen, en zie alle beloofde materialen liggen in een kamer die klaar is voor de start. Mijn jas blijft alvast achter. In  de eetkamer is nog niet iedereen zover. Na een snelle groet richting keuken loop…

In een vrachtwagen tussen de meloenen

Ik schuif aan op de stoel naast de rolstoel van mevrouw. Ze herkent me en begroet me met een hartelijke glimlach. Of ik een gedicht voor haar mag lezen, vraag ik, en spring met een grote plons in het diepe. Koud twee weken doe ik dagelijks mijn Turkse les op Duolingo. In de tweetalige poëziebundel…

Sammie en de lift

Sammie woont in het CoornhertCentrum. Met zijn vier poten, wit en zwart gevlekte vacht en ruim twintig centimeter schofthoogte is hij een vertrouwde bewoner. Als ik aankom op donderdagochtend en rechtstreeks met de lift naar de derde etage wil voor het Gedichtenatelier op de afdeling Turkuaz staat Sammie op de lift te wachten. Ik druk…

Ik zie een feestje ontstaan

Vrijdag 11 maart ga ik met de bewoners van de Turkse woongroep in het CoornhertCentrum op bezoek in het Turks Museum aan de Scheveningseweg in Den Haag. Het uitje is georganiseerd vanwege NLDoet, en ik ga mee om op die dag kennis te maken. Zo is het ook meteen de kleine start van het Schrijfatelier…